Zeszłego lata mama dała mi latarkę, bym mogła nadawać sygnał do kosmitów.
Powiedziała: „Oni gdzieś tam są.
Leć już na dwór”.
A teraz zostaliśmy sami, ja i wy, obcy we wszechświecie.
Jeśli mnie słyszycie...
Jestem Christmas Flint...
ludzka kobieta.
Polubilibyście mnie.
Moglibyśmy się zaprzyjaźnić.
Kurczę.
SATURN - MERKURY - PLUTON JOWISZ - MARS - URAN - WENUS
Tylko nie ubrudź znów stron keczupem.
Dobrze.
Mama wierzyła, że fale dźwiękowe roznoszą się po wszechświecie.
Mówiła, żebym nadała sygnał, jeśli kiedyś będę czuć się samotna.
- Joseph! - Daj piłkę.
WIGGLY, GEORGIA ROK 1977
Tu adwokat Ramsey Flint.
- Jak leci, Szefunciu? - Jak leci, Szefunciu?
Chwileczkę, panienko.
Jestem waszym adwokatem.
I musisz się mnie słuchać.
Nie gadamy o granicy posesji.
To naprawdę duży traktor. Doradzam, aby zejść mu z drogi.
Tak, to porada prawna.
Nie jesteś głodny?
Nie, mówiłem do psa.
Próbuję jedynie ocalić ci życie.
Oto Szefuncio. Jest moim tatą.
Szlag.
Naprawdę się stara. To nie jego wina, że przegrywa sprawy.
Gdzie są spodnie?
Odkąd zmarła mama, kiepsko idzie mu ze wszystkim.
Myślisz, że gdy kończymy mówić,
to nasze słowa nadal krążą wiecznie we wszechświecie?
Mam nadzieję, że nie.
Mówię wam.
Zamorduję kogoś, jak nie dostanę wypłaty.
Panno Rayleen?
Lecę zająć się sprawą Joe Franka w Live Oak.
Załóż spodnie.
Wisisz mi 400 dolców i pleciesz o Joe Franku.
- Posłuchaj. - To panna Rayleen.
Międzygalaktyczna wojowniczka.
Może i jesteś tu szefem, ale całkowicie spłukanym.
Ale utknęła tutaj i pracuje dla taty
zamiast studiować prawo.
Nie ma nic złego w pomaganiu innym.
To najmądrzejsza osoba, jaką poznacie.
Pogadamy potem. Muszę znaleźć spodnie.
Schowałaś mi je?
Nie mam z nimi nic wspólnego.
Nadal nie mam pieniędzy, ale przyniosłam kilka awokado.
- Co? - Awokado.
To taki majonez, tylko po bożemu.
Niebawem ci zapłacę.
Nie trzeba ci majonezu, tylko forsy.
Wiesz, ile masz na koncie?
- Ja tak. I jest źle. - Nie zwracaj na nią uwagi.
- Idę na pokład. - Staram się ci nie przyłożyć.
Szefunciu.
- Chwila. - Muszę nawiązać kontakt.
Nie wyjdziesz tak. Zdejmij to.
Popatrz na te włosy. Ludzie pomyślą, że wychowały cię wilki.
O tak, jestem twym wspaniałym obrońcą
- Jak leci? - Co tam, Dwayne?
Jak tam, panno Rayleen?
Nie gadam z tobą, chyba że masz 200 dolców.
To zaczeka. Tak się składa, że jestem potrzebny.
Chodźmy. Pora iść na front.
Joe Frank znów dał się aresztować. Muszę za niego poręczyć.
- Tu są te spodnie. - Nie rozumiem tych ludzi.
Nie dotykaj włosów. Poburzysz je.
Będziesz tak miła i podasz mi piwo?
I nie zapomnij dać go również panu Dwayne’owi.
- Słodziak, nie? - Zupełnie jak mama.
Nie umiem.
Co...?
- Czemu to powiedziałeś? - Chwilkę.
To robi się tak.
To prawdziwe złoto. Król piwa. Stuknijmy się.
Za króla piwa.
Nie przestawaj próbować się z nimi skontaktować. Dawaj to.
Może przylecą tu, żeby się tobą zająć.
Tak jest.
Idziemy, Puszek. Miłego dnia.
Dwayne, ruchy.
Pomoże mi pani zrobić tak, by latarka świeciła jaśniej?
- Znowu tam idziesz? - Nie wiem.
- Nie masz koleżanek? - Mam ciebie.
Ja jestem dorosła.
Więc chyba nie.
A ten twój nietypowy koleżka?
Jego tata każe mu ćwiczyć futbol.
Boże, dopomóż chłopcu.
A znajomi w szkole?
Mówią, że się moczę, choć to nieprawda.
Nie, wcale nie.
- Co to? - Zalotka.
- Do czego służy? - Sprawia, że rzęsy wyglądają na dłuższe.
Dziwne.
Sądzi pani, że mogę być po części kosmitką?
Martwię się o ciebie.
Obejrzymy później Po tamtej stronie?
Wybacz, skarbie, ale jestem dziś zajęta.
Gdy mama zmarła, ludzie mówili różne rzeczy.
Że jest w niebie. Że jest niewidzialna obok mnie.
Szefuncio mówi, że stała się częścią gwiazd, komet i meteorów.
Sądzę, że tak właśnie jest.
Myślę, że żyje pośród gwiazd, komet i meteorów.
Chciałabym przedstawić paragon jako dowód na niewinność oskarżonego.
- Też bym tak zrobiła. -...więc robił coś innego.
Dobrze, że niektórzy z nas nadal pilnują porządku.
Sprawa oddalona.
Biegnij. Machaj tymi nogami. No dalej.
Dobra. A teraz zygzakiem. Wężykiem.
Wtedy nie dadzą rady cię złapać.
Dobra robota. A teraz długa piłka. Dalej.
Chciałabym powiedzieć Josephowi, że kiedyś będzie nam lepiej.
Osieroconym przez mamy,
zniewieściałym chłopcom i niesłusznie oskarżanym siusiumajtkom.
Ale musiałabym skłamać.
Przynieś ją. Dalej.
- Szybko. Dawaj piłkę. - To już koniec?
- Musisz być szybszy. Musisz... - Wcale nie muszę.
- Pewnego dnia będziesz. - Josephie, obserwuję cię.
Musisz się nauczyć biec najszybciej, jak się da.
Widzisz? Dobra. Długa piłka.
Dobra. Jazda.
Hej, odwróć się.
Ręce do góry. Cofnij się. Do dzieła.
Czeszę teraz swe włosy
I myślę, jaką sukienkę założyć
Składam za ciebie modlitwę
Już na zawsze będziesz w mym sercu I będę cię zawsze kochać...
- To Spadówa! - Wynośmy się stąd.
Dziś dzień zapłaty. Przyszedł wasz poborca.
Dawać mój podatek.
Lepiej trzymać się z daleka od Spadówy Price.
Cześć, Betsy Mokre-Majty.
- To nieprawda. - Nieważne. Uciekajmy.
Dopadnę was!
Jest okrutna jak tyranozaur i ma dwa razy większy apetyt.
Podobno zjadła swoich rodziców.
Złazić na dół!
Powiedziałam na dół.
- Szlag. - Macie zapłacić.
Nie macie czym?
To Rozwałka da wam wycisk.
- Nie zejdziemy. - Nie.
Nie mamy cukierków.
- Ani nic. - Potem ich dorwiemy.
Dla dobra wszystkich ludzi
Żałujemy nieszczęśliwców Słabeuszy i tych poniżanych
Ludzi, o których los zapomniał
Bądź dzielna i wierna sobie Czegokolwiek byś nie robiła
Uwaga na okropną dyrektor Massey.
Dorastała w domu obok panny Rayleen,
ale udaje, że jest lepsza od wszystkich.
Dzień dobry, Ptaszyny.
Dzień dobry, panno Massey.
Mamy dziś dla was niespodziankę.
Kto nie może się doczekać zlotu Jamboree?
A kto liczy na zwycięstwo?
W tym roku znów wygramy główną nagrodę.
W przeciwnym razie zostawię was w Mariecie.
Tylko żartuję.
A więc w tym roku odbędzie się coś specjalnego.
Mamy okazję, by każde z nas
stało się częścią świata nauki.
Witajcie.
To jest doktor Pers...
- Persad. - Przyjechał do nas z NASA.
Witam.
Podnieście rękę, jeśli interesuje was kosmos.
To dziewczynki.
W porządku.
Jedną z osób, które się nim interesują, jest nasz pan prezydent.
O rany.
Wysłał część z nas na misję do różnych części świata.
Chcemy stworzyć kronikę życia.
Kronikę?
Tak, Złotą Kronikę. Z tym, co najlepsze na Ziemi.
Spis, dzięki któremu każdy z nas trafi do kosmosu.
Ale ja nie chcę.
Cisza, złotko.
Nagrywamy pozdrowienia ludzi z całego świata
w ich ojczystych językach.
Jeśli jest szansa, że istnieje tam życie,
to być może ktoś to usłyszy.
Ale kosmici nie istnieją.
Piper, proszę cię.
Nie przerywaj.
Nasz prezydent to skromny człowiek z Georgii.
Zatem czemu dziewczynka z takiej miejscowości jak...
Wiggly.
Z Wiggly miałaby nie stać na straży naszej nieśmiertelności?
- Świetna fucha. - Dzięki za poświęcony czas.
Będziemy na zlocie Jamboree.
I z radością nagramy zwycięzców.
Dobrze, pora się przebrać w specjalne stroje na zlot.
Do dzieła.
I jak zawsze przywieźmy ze sobą złoto.
Christmas!
Czemu zawsze musisz być z przodu, Piper?
Bo mam więcej odznak,
więc może lepiej zamknij buźkę, co?
Cześć, Piper.
Też to czujecie?
Czy ktoś tu się zesikał w majtki?
Chcę być jedną z was.
I jechać na zlot Jamboree.
- Spadaj na drzewo, siusiumajtko. - Nie jestem taka.
Ależ tak.
Tylko pobrudzi mundur.
Jeszcze pobrudzisz mundur.
- Właśnie to powiedziałam. - Mogę się przydać.
Wiem dużo o kosmosie. Mogę pomóc wam wygrać.
Jamboree to konkurs talentów.
Tylko dla najlepszych.
A ty grzebiesz w śmieciach czy może jesteś jednym z nich?
Czemu jesteś dla mnie niemiła?
Nie wiem.
To ma sens.
Ja jestem na szczycie, a ty na samym dnie.
Takimi już nas stworzono.
Dalej. Otwórzcie szafkę.
To oznacza, że jestem przyjęta?
Czy to nie jakieś pierdoły?
Pozdrawiam z planety Ziemia.
Jestem Krystal Massey.
I...
Teraz lepiej.
NASZA SZANSA NA KONTAKT
I życzę wam całego mnóstwa radości.
Naprawdę, drodzy kosmici.
Halo?
Jest tam kto?
No proszę, Christmas.
Na miłość boską.
Powiem ci coś, złotko.
Gdy ktoś trafia do szafki,
to w pewnym sensie sam sobie na to zasłużył.
Rozumiesz?
- Nie. - Och, Christmas Flint.
Nic nie wiemy o tobie, co?
Urocza jesteś, ale nie wiemy niczego.
Christmas.
- Hej. - Rany, świetna fryzura.
- Taka inna. Abstrakcyjna. - Jasne.
Zupełnie jak ty.
Nazwiemy swój zespół Bliźnięta.
- Ubierzemy się w świecący plastik. - Plastik?
Co ty masz z włosami?
Część się zapodziała.
Wyglądasz na buńczuczną. Nie ma nic ważniejszego.
Sama tego nie zrobiła. A więc kto?
Nikt.
Powiedzcie, że jej ładnie. Co z wami jest nie tak?
Czemu daje sobie obciąć włosy?
Na nic nikomu nie pozwala.
- Proszę o wyjaśnienie. - Wniosek oddalony.
Cóż...
To pewnie sędzia.
Powiedz, że już jadę, dobra?
Chodź, Puszek.
Dopilnujesz, żeby coś zjadła?
Nie mam czasu, by niańczyć dzieci.
- Nie jestem jej matką. - No dalej. Wskakuj do auta.
Ramsey Flint, porady prawne.
- Widzisz to? - Nie.
W tym roku czeka nas deszcz meteorów.
To zdarza się raz na 60 lat.
To okazja, by nawiązać kontakt.
Nikogo tam nie ma.
A gdyby ktoś był, to nie zobaczy twojej latarki.
A widziałeś kiedyś Arethę Franklin?
- Nie. - A więc?
- Trafię do tej Złotej Kroniki. - Co?
Trafię do tej Złotej Kroniki!
PTASZYNY PODRĘCZNIK SKAUTKI
Josephie, zostaniemy Ptaszynami.
Co? Nie jestem dziewczyną.
W książce nie piszą, że musisz nią być. Sprawdziłam.
Musimy ułożyć taniec, by wygrać zlot Jamboree.
Przekroczyłaś limit. Możesz wziąć tylko jedną.
Hej. Jak ułożę ten taniec, to na pewno wygramy.
Z pewnością.
Macie. Wynocha stąd.
Potrzeba czterech osób, by stworzyć zastęp
i móc nagrać mój głos.
Mamy dwa tygodnie, by znaleźć kogoś z talentem.
- Dorwę was. - Uciekaj!
- Brać ich. - Ruchy.
- Tak. - Już biegnę.
Szukamy osób z talentem, który może się jakoś przydać.
Ale wystarczy ktoś, kto zgodzi się dołączyć.
Czy Bóg cię zbawił?
To Anne-Claire. Ona uwielbia Jezusa.
Nie ma jednego oka.
- Bóg cię zbawił? - Anne-Claire?
Wybaczcie.
Chcesz pomóc najbardziej potrzebującym?
Chcemy nadać wiadomość do obcych.
Zapytam.
Dobry Panie Jezu,
czy sądzisz, że to dobry pomysł?
Amen.
Tak.
Według podręcznika potrzebujemy cnotliwych dziewczyn pełnych wdzięku.
A ja sądzę, że Spadówy Price.
Guma balonowa. Moja ulubiona.
Cześć, Spadówo. Zrobiłam ci kanapkę z awokado.
Co to ma być?
- To taki majonez po bożemu. - Zabieraj to świństwo.
Uwaga, Siusiumajtko. Dorwiemy cię.
- Pomogę ci. - Odejdź. Jest okej.
To było miłe.
Nie zrobiłam tego dla ciebie. Lubię bójki, a ty jesteś przynętą.
A teraz spadaj.
Zakładam swój zastęp skautek.
Jesteś szybka i mądrzejsza niż inni.
- Byłabyś dla nas bezcenna. - Nie mam takiej potrzeby.
Nie chciałabyś zostawić wiadomości dla kosmitów?
- Albo zdobyć parę odznak? - Nie.
Chcą wysłać w kosmos pewne nagranie.
Rozwałka jest jak wszechświat.
Wyluzuj, Rozwałko. Pobaw się.
Pełna gazów i tajemnic.
Spadówo...
ty...
Jesteś jak człowiek-wulkan.
Widzę, jak ciągle wybuchasz ze złości.
I zawsze zastanawiam się, o czym ona sobie myśli.
No więc o czym?
Jak posłać wszystko w diabły.
O tym, że i tak skończymy na cmentarzu.
By spalić wszystko i nie patrzeć na piękne rzeczy,
bo i tak nie są dla mnie.
Cóż...
a może staniemy ramię w ramię, mówiąc: „Pamięć o nas nie przeminie”,
a potem z nimi wygramy?
Pokonamy ten ich cały zastęp.
Tak.
Nie teraz, Rozwałko.
- Ona jest z nami. - Dobra.
- Dostanie tyle ciastek, ile chce. - Dobrze.
- Wiesz, że nie jesteśmy przyjaciółkami? - Tak, wiem.
To dobrze.
Według podręcznika zastęp potrzebuje liderki,
która będzie stanowiła idealny przykład kobiecości.
Cokolwiek to znaczy.
Mój klient nie mógł tam być tamtej nocy,
bo mamy paragony z Winn-Dixie, które dowodzą, że spędził ją na zakupach.
Jedynie 20 minut, kupując wkład do zapalniczki.
Masz to na paragonie.
Szlag.
Faceci i ten wasz ogień.
Zawsze musicie coś podpalać, gdy tylko macie problem?
Tak już mamy.
Gdy życie daje ci w kość, to traktujesz je ogniem.
- Prawda? - Panno Rayleen, potrzebuję czegoś.
Takie jest życie, słodziaku.
Poprowadzisz nas do chwały?
O nie.
Nagrodą jest własne nagranie dla kosmitów w Złotej Kronice.
Tuż obok Mozarta.
- Co? - Chwileczkę.
Reprezentowałabym wszystkie dzieci na świecie.
Wysyłamy kosmitom naszą muzykę?
Tylko pewne utwory.
- Johnny Cash? - Nie.
- Waylon? - Nie.
- Gram Parsons? Rolling Stones? - Nie. Raczej coś pokroju Beethovena.
To mam kosmos w nosie. Wcale mnie nie interesuje.
Ale mnie tak.
Oni gdzieś tam są i wkrótce mnie poznają.
- Nie. - W godzinach pracy.
- I tak wisisz mi wypłatę. - Dostaniesz ją.
Nie moja wina, że wszyscy są winni.
Ani moja, że nie zmusisz ich do zapłaty.
- Joseph zaczął już układać taniec. - Nie. Nie ma mowy.
Nie dogaduję się z dziewczynkami.
Wolę podpalaczy, morderców i prokuratorów.
Dzieci przyprawiają mnie o ciarki.
I nie można im wlać. Zmienili prawo.
Dobra.
„Prowadzić do chwały”. Ładnie powiedziane.
Byłoby dobrze, gdybyś spędzała czas z innymi.
Wychowuję cię tu jak wieśniaczkę.
Jeszcze trochę i zaczniesz żuć tytoń.
Panno Rayleen, od dziś spędzasz w biurze dwa dni.
- Nie ma mowy. - Ja tu jestem szefem.
Będziesz ich zastępową.
A ja i Puszek idziemy spróbować coś zarobić.
Proszę.
Chodź, Puszek.
Nie cierpię półśrodków.
Nie chcę nic robić na pół gwizdka.
Narażasz się tylko na złamane serce.
Nie. Próbuję tylko zmienić swoje życie.
Zapomniał otworzyć cholerną puszkę z piwem.
ZASTĘP PTASZYN
Rayleen Mosely?
Cześć, Krystal.
Hej.
Sporo minęło.
Od czasu...
- Festynu w Pavo. - Festynu w Pavo.
No proszę.
Miło cię widzieć.
Czy ty jesteś... ich mamą?
Ich zastępową.
Serio.
Naprawdę? Czy tylko się zgrywasz?
Wiesz, że nie żartuję.
One nie mogą dołączyć.
- Czemu? - Bo te dzieciaki nie są...
Mamy bardzo restrykcyjną selekcję.
Mają swoją klasę.
Sądzisz, że spełnią nasze standardy?
A czy psy stawiają klocka? Zadbam o to.
Taki język jest tu zbyteczny.
No dobrze.
Muszę nadać wam numer. Zastęp...
O rany. Cóż...
Jedyny wolny numer w stanie Georgia to zero.
Czy to nie jest urocze? Pasuje do was idealnie.
Tak, złotko?
Zero to numer nieskończoności.
- Doprawdy? - Tak.
Zastępie Zero, witajcie w szeregach Ptaszyn.
Być może sądziliście, że będzie łatwo.
Ale stanie się silną kobietą takie nie jest.
Tu nie chodzi o to, żeby podobać się chłopcom.
To nie kółko farmerskie, gdzie wystarczy odebrać poród cielaka.
Zanim zadbacie o swoje dzieci,
przyszłych mężów, swych starych rodziców
czy kogokolwiek innego, macie dbać o swą drużynę.
Każde z was ma być zwycięzcą.
I zdobyć przynajmniej jedną odznakę.
To wymóg, by zakwalifikować się do Jamboree.
Musicie je zdobyć uczciwie.
A jak na nie zasłużycie, to pojedziecie na zlot do Marietty.
Witajcie, Zastępie Zero.
Zobaczymy się po drugiej stronie.
O ile przeżyjecie.
- Tylko żartuję. - Za to ja nie.
Idziemy.
Nie bierzcie niczego. Powie, że oszukujecie.
Znam tę historię.
Przestań.
No dobra. Już.
Sami tego chcieliście... Hej.
Jesteście moim zastępem.
Ale on nie może. Bo jest w połowie chłopakiem.
I futbolistą też nie, bo to w połowie dziewczyna.
Nie, moja droga. Macie być dla siebie mili.
Rozwałko, paluchy z nosa. A słomka z buzi.
Spadówo, to samo. Opuść nogi.
Josephie, witaj wśród Ptaszyn.
Rozwałko, mam gdzieś nowe prawo. I własnoręcznie spiorę cię po tyłku.
Joseph jest jednym z was, jasne?
- I damy z siebie wszystko. - Tak.
Nie, wolimy przegrać.
Jesteśmy zgrają niechcianych przegrywów.
Nieprawda. Chcemy wygrać.
I proszę. Resztki dla żebraków.
Żartuję. Przecież wiecie.
Jasne.
Powodzenia z pozostałymi odznakami w słoiku.
Moje dziewczyny zdobyły już prawie każdą. Dasz wiarę?
Ale na pewno coś tam zostało.
Dzięki.
Zobaczmy, co tu mamy.
Co to? Ale brzydactwo.
Ty to weź.
- Co to ma być? - Przetrwanie na pustkowiu.
Może coś bardziej w ich stylu?
Bo z ujeżdżaniem nie ma szans.
Mówi się „dresaż”.
Tak czy siak, nie da rady. Ceramika, nakrywanie do stołu też nie.
Przypomnisz mi, co mawiają o żebrakach?
Tylko żartuję.
Posprzątajcie ten bałagan.
Gulasz wołowy?
No dobra.
Każdy ma zdobyć jedną odznakę, by móc wziąć udział w Jamboree.
To nie może być trudne.
Czy wygraliście kiedyś cokolwiek?
No dobra, wiecie co? Po prostu zróbmy, co w naszej mocy.
Ty za gruba, zakładaj szarfę.
Ty od damskich ciuszków, szarfa.
Ty, która się moczysz. Tylko na nią nie sikaj.
- Wcale nie. - Mówię na wszelki wypadek.
Dalej, Spadówo. Masz.
Jak nie wygracie, to pokażcie, że traktujecie to serio. Jasne?
- Tak, proszę pani. - No dobra.
No to do dzieła, cukiereczki.
Odznaka za sprzedaż ciasteczek.
Do ostatniej kropli krwi.
Żadnych jeńców!
Na zewnątrz. Jazda.
Chodź.
- Uda się. - Dalej.
Jestem prawdziwą Ptaszyną.
- Kupuj ciasteczka, Ray-Ray. - Muszę zapytać się mamy.
Dwa pudełka, każde po dwa dolary.
Dawaj cztery dolce, żebym mogła być silną kobietą.
No już.
Zrób to.
Oddaj to.
Wynocha stąd.
Tutaj. Weź ciasteczka.
Chodź.
Witam. Kupi pani pyszne ciasteczka Ptaszyn?
Ty nie jesteś skautką.
Jestem jedną z Ptaszyn. Chcemy budować wspólnotę,
- umacniając siebie. - Nie.
My...
No dobra.
Kurczę.
Proszę, strasznie boję się rozmawiać z nieznajomymi.
To jaka z ciebie ewangelistka?
Słaba.
Dobra. Daj rękę.
Zaraz zwymiotuję.
Poczekaj, aż dostaniesz forsę.
- Witam. - Dzień dobry.
Czy mogłaby mi pani...
dać pieniądze?
Chętnie. Też byłam jedną z Ptaszyn.
Wszystko z nią dobrze?
Nic jej nie będzie. To odżywi trawnik.
Chodź tu.
Dobra, idziemy.
Każda dziewczynka marzy o wyjściu za mąż
i posiadaniu dzieci.
Odznaka za opiekę na dzieckiem przygotuje was na uroki bycia matką.
- Zachowywać się. - Przestańcie.
Idealny „upadek zaufania”. Jeszcze raz.
Po co uczą was, by ufać innym?
W życiu się to nie przyda.
Wstawać. No już.
Ruchy.
Dobry Boże, miej nade mną opiekę.
Dobra, jestem tu. Zaufaj mi.
- Nie popsuj tego. - Dobra.
Dobra. Dam radę.
Oby. Przyda nam się to.
- Miałaś mnie złapać. - Nie.
- O nie. - Przestańcie!
Nigdy nie załapiemy się na Jamboree.
Niepotrzebnie ich brałam.
Ciągle wszystko psują.
To nawet większe przegrywy niż ja.
Cóż...
masz rację.
Lepiej leć oglądać serial Po tamtej stronie,
a ja będę znów żyć w spokoju.
Co? Nie.
Pokaż te odznaki.
Trzeba sobie radzić z tym, co się ma. Specjalne umiejętności.
Odznaka za urodę jest idealna dla Josepha.
Skoro umie poprawić moje włosy, to znaczy, że może upiększyć świat.
Pora powiedzieć sobie: „Cóż, taki już jestem.
Właśnie takim stworzył mnie Bóg.
A ja wycisnę z tego, co się da”.
Do dzieła.
Synu, poczekaj tak jeszcze z dziewięć lat,
a będziesz zarabiał w ten sposób krocie.
Tak jest.
Specjalne umiejętności.
Dobra, Christmas. Kto następny?
Może coś dla otuchy, panie Ramsey?
- Dzięki, panno Rayleen. - Jasne.
Gdy z panem Dwayne’em byliśmy w armii,
prowadziliśmy takie coś dwa razy dziennie,
a nad naszymi głowami huczały karabiny maszynowe.
I raz dziennie dostawaliśmy miskę ryżu, żeby jakoś przetrwać.
Teraz nie mówimy o ryżu.
Pan Dwayne chce powiedzieć, że w życiu nie chodzi o wygrywanie.
To znaczy dla tych, co wygrywają, to ważne.
Ale dla całej reszty...
sztuką jest umieć przetrwać.
Nie pozwolić, by kopniaki i obelgi dały wam w kość,
by pewnego dnia obudzić się jako ostatnia osoba przy życiu.
A więc...
Zdobądźcie te odznaki za wytrwałość. Ruchy.
Dalej.
Unoście te nogi. I ruchy.
Bądź dla niej wyrozumiała, okej?
Ma jedną nogę krótszą od drugiej.
W niczym jej nigdy nie będzie łatwo, wiesz o tym.
- Dalej. - Ruszać się.
- Jazda. - Dalej, dziewczyny.
Brawo, Spadówo.
Ta odznaka była stworzona dla Spadówy.
Takie przeszkody zjada na śniadanie, obiad i kolację.
Spadówa!
Świetnie się spisałaś.
Rozwałko, skoro ciągle rozbierasz coś na części,
to może umiesz to też poskładać.
No dalej.
Mój cukiereczek.
Jeszcze was zaskoczy.
Ja również. Obiecuję.
Muszę mieć choć jeden talent.
Będzie ciężko to zepsuć. Nawet tobie, Christmas.
Odznaka kuchenna.
Upiecz ciasto, masz odznakę.
A nie możesz mi jej dać?
Chcesz oszukiwać?
Nie.
Zapomniałam o wanilii.
Co wy tu, do licha, robicie?
Pieczemy.
Po co ten cały cyrk?
Właśnie. Nie idzie wam bycie damami.
- Nie idzie wam bycie damami. - Racja.
- Czemu to robi? - Spokojnie.
Ty.
Ty przecież nie masz oka.
A ty.
Nawet nie jesteś dziewczyną.
Nie rozumiem was wszystkich.
Jak można budzić się rano, wiedząc, że jest się takim dziwadłem?
Zamknij się.
Co takiego, dziewczyno-chłopcze?
Zamknij się.
I mam na imię Joseph.
I zwracaj się do mnie jak do normalnego człowieka.
Ale ty nie jesteś normalny.
- Nie mów tak o nim. - Bądź miła, Spadówo.
Chcemy dostać odznakę. On nie chciał być niemiły.
Jest jednym z nas. Jedną z Ptaszyn.
To dziwadło.
Nie, ty nim jesteś.
Niech mówi, co chce. To i tak bez znaczenia.
Potrzebuję tej odznaki.
To ma znaczenie.
Wygramy. I to my trafimy do tej kroniki.
Jesteś tylko śmieciem na planecie, gdzie takich pełno.
My przetrwamy na wieki, a o tobie nikt nie będzie pamiętać.
O nie.
Brać ich!
Mąka!
Przestańcie!
Zachowujcie się! Ale już!
Ja cię...
Piper, przestań!
Przestańcie. Przecież jesteście grzeczne.
Gdzie się podziały moje małe damy?
Tutaj.
Nigdy nie widziałam takiego braku manier
oraz higieny.
Ten cały bałagan, który tu zrobiliście.
Czego innego was uczyłam.
Zastępie Zero.
Byliście tak blisko.
Udało wam się zdobyć tak wiele odznak.
Pewnie, że tak.
- Oni żałują. - Ja wcale nie.
Prowokowanie bójek, złe zachowanie...
Jesteście zawieszeni.
- Co? - No weź.
Nie mogę zostać sama, by zdobyć swą odznakę?
Nie, moja droga.
Nie mogę wam dłużej pobłażać.
Szkoda. Wielka szkoda.
Mój zastępie, stąpacie po kruchym lodzie.
Idziemy. Ruchy.
No już, Piper.
I macie tu posprzątać.
- Zestaw rodzinny. - Już się robi.
Bylibyście szczęśliwsi, spędzając czas, sama nie wiem,
przy Biblii, ucząc się rolnictwa, albo przed telewizorem.
Co jest złego w oglądaniu telewizji?
Nie poddam się.
Muszę zdobyć jakąś odznakę.
Nawet jak pojedziecie na zlot, co się nie stanie, to go nie wygracie.
Wybaczcie, ale...
Szkoda, że mi ktoś tego nie mówił.
Nie będzie zlotu?
Ale przygotowałem układ.
Mogłabym was okłamywać, ale ta sytuacja jest bez wyjścia.
A mogłem stąd wyjechać. Stałbym się sławny.
Chciałam się zapisać w kronice.
Nadal możemy.
Rozwałko, przestań.
Co ty wyprawiasz? Wracaj tu.
- Spokojnie. - Rozwałko!
- Wracaj! - Dalej.
- To nie prawdziwi my. - Chodź tu.
Widzisz jedynie gorszą wersję nas,
bo nikt nam nie pokazał, jak być kimś lepszym.
Ty to zrób.
Pokaż nam, jak to zrobić. Proszę.
Nikt mi też nie pokazał.
- Teraz może być inaczej. - Nic się nie zmieni.
Twoje życie będzie zawsze takie.
Im szybciej to pojmiesz, tym lepiej.
To nieprawda.
Inaczej umrę.
- Ty też za nią biegłaś. - Nie możesz na nią krzyczeć.
Pomóż z tym oknem.
Siadać.
Ale już.
Jasne?
Ostatnia odznaka. Oddawaj.
Za przetrwanie na pustkowiu.
Niczym Jezus.
A te co znowu?
Miłej kary.
Nie wstawaj, siusiumajtko.
Nie poddajemy się, dlatego że nam tak każą.
Tak się nie robi.
- Rozwałka może coś zjeść? - Głodówka dobrze ci zrobi.
Głodzisz nas. Narażasz na niebezpieczeństwo.
Czyha na was codziennie.
Chyba nie idziemy do południowej części lasu, co?
Pora nauczyć się brać byka za rogi.
Zaczekaj.
- Rozwałka. - Podobno ktoś tam umarł.
Wolniej.
NIE WCHODZIĆ TEREN PRYWATNY
Znalazłam liść z plamkami. Dostanę od niego wysypki?
Niczego nie dotykajcie.
Co to było? Boję się.
Mam umrzeć tak młodo?
- Weźcie się w garść. - O Boże.
Idziemy.
To naprawdę super, że kosmici nas usłyszą,
bo fale dźwiękowe
krążą po wszechświecie, dopóki na coś nie trafią.
To tak nie działa.
- Właśnie, że tak. Mama mówiła... - Uwaga, wszyscy.
Mamy tu spać?
Nie będę spać z Christmas. Jeszcze mnie obsika.
- Wcale się nie moczę. - Jasne.
Koniec z docinkami.
Rozwałko!
Dobra, kochani.
Pora zasłużyć na tę odznakę.
Zostawiasz nas?
Zginiemy tu.
- O nie. Nie ma mowy. - A właśnie, że tak.
Obudzicie się ze świadomością, że spędziliście noc na pustkowiu
bez niczyjej pomocy.
A jak nie?
Pokażcie, że się mylą.
- Chcę być z was dumna. - A jak się nie obudzimy?
Panno Rayleen, a co, jak się zgubimy?
I chociażbym kroczył ciemną doliną,
zła się nie ulęknę, bo ty jesteś ze mną...
Pan jest mym pasterzem...
Stacja WZPZ Rock.
Już zaraz David Bowie i jego „Rebel Rebel”.
Słodki Jezu.
Czy lepiej nas widzicie, gdy jesteśmy razem?
Nasz sygnał jest mocniejszy?
Myślę, że tak.
- Rozwałko. - Rozwałko.
Gdy nas napadnie zwierzę,
to plujcie pestkami, żeby to coś oślepić.
Przestraszy się i ucieknie. Wtedy to ono będzie się bać nas.
Ale ja się wcale nie boję.
Spadówo!
Jesteś poza bezpiecznym kręgiem.
- Nie potrzebuję go. - Ależ tak.
- Nie. - Tak.
Wcale nie.
Ma być deszcz meteorów. Poszukam ich na niebie.
Odpowiadam za to, żeby nic cię tu nie pożarło.
Chodź spać z nami.
Nie mogę.
Dlaczego?
Po prostu.
Choć to nieprawda, że się moczę w nocy, ale...
gdyby tak było,
to mogłyby na to mieć wpływ nerwy i emocje
i to przez nie mogłabym to robić.
Jeżeli by tak było.
Też moczyłam pościel.
Serio?
Nie.
Ale jeśli tak, to byłoby mi wstyd.
Jak możesz sikać w łóżku?
- Nie kontrolujesz tego? - Nie.
Dobra.
Gdybym to robiła...
to zaczęłoby się to po śmierci mamy i trwało do dzisiaj.
Możesz sobie iść.
Jak pójdę, to ty zginiesz usikana pośród pustkowia.
I przegapisz całą masę meteorów,
które mogłabyś zobaczyć, bo będziesz martwa.
Poopowiadam ci straszne historie.
- Proszę, nie mów. - Za późno.
Pewnej nocy dziewczyna słyszy w radiu komunikat:
„Zaryglujcie drzwi. Po okolicy grasuje szaleniec”.
I pozostała po niej tylko...
dłoń...
która drapała o drzwi.
A gdy wyszła, nie wypowiedziała już nigdy ani słowa.
A jej włosy były śnieżnobiałe.
- Śnieżnobiałe? - Tak.
Christmas.
- Co chcesz? - Wstawaj. Patrz.
To mogli być orędownicy pokoju wysłani przez ogromną gąsienicę.
- Coś mnie ugryzło. - Ona nie istnieje.
- Istnieje. - Nieprawda.
- Jak możesz w to wierzyć? - Patrzcie.
Znalazłam winogrona.
- Dobra. - Ja chcę trzy.
Nie bierz wszystkich. Zostaw mi trochę.
Jak ktoś cię znów zaczepi,
to skopię im tyłki na kwaśne jabłko.
Wystarczy im twoja fryzura.
Udało wam się, cukiereczki.
Wstawajcie.
Brawo, Christmas.
Proszę bardzo.
- Jedziemy na Jamboree. - Tak jest.
Udało się, panno Massey. Jedziemy na zlot Jamboree.
Dzięki ci, słodki Jezu.
I mamy zamiar wygrać.
I zatańczyć.
Mamy z Christmas świetny układ.
Możecie być z siebie dumni.
Naprawdę. Mówię szczerze.
Pojedziemy tam.
Jedziemy.
Moje złotka, nie jedziecie.
Jedziemy.
Nie mają pełnoprawnej zastępowej.
Bardzo mi przykro, ale odkryłam to wczoraj,
gdy zajrzałam do sekcji ósmej w Kodeksie Drużyny Ptaszyn...
Tu jest napisane: „Zastępowa nie może być karana”.
- A czy ty czasem nie byłaś? - Nie skazano mnie.
Za pocięcie opon pewnego dżentelmena,
włamanie się do jego przyczepy i pomalowanie wiszących głów jeleni.
- Nie udowodnisz, że to ja. - Ty.
- Nie. - Tak.
Ten dżentelmen, jak zapewne pamiętasz,
zwał się Żółtozęby Davis
i kręcił z wieloma dziewczynami.
A nie było go tamtego wieczora w przyczepie,
bo uganiał się za jedną lub kilkoma z nich
zamiast przyjechać po mnie, jak obiecał,
i zabrać mnie na kurczaka.
Pomyślałam, co ze mną nie tak,
że potraktował mnie jak śmiecia.
I myślenie nad tym zajęło mi tak długo,
że nie poszłam na prawo i zmarnowałam całe życie.
Ale ostatnio zaczęłam myśleć: „Wiesz co, Rayleen?
Kogo obchodzą inni? Pomyśl, czego chcesz ty”.
Od tej pory żyję na własną rękę.
Nie dla kogoś z żółtymi zębami, kto zdobi ściany jeleniami.
Dla siebie.
I współczuję ci, panno Massey,
bo całe życie będziesz próbować zaimponować innym,
ale nigdy nie będziesz dość dobra.
Co się z tobą stało, Krystal?
Stanowisz zły przykład.
Oto mój przykład.
Idę do szkoły prawniczej, podła żmijo.
Nie chcę być taka.
Nie chcę być złą panną Massey.
Życie jest prostsze, gdy się od niego mniej oczekuje.
- Hej. - Co chcesz?
Jak to idziesz do szkoły prawniczej?
Kończę z tym.
Skończę szkołę i rozejrzę się za pracą.
Zostawiasz mnie?
Nie, bo nigdy z tobą nie byłam.
Powinnaś ze mną tu zostać.
Czemu prosisz mnie o pomoc, skoro nie zrobiłam niczego dla siebie?
A więc to koniec?
Znajdziemy nową zastępową.
Każdy coś przeskrobał. Nie mamy nikogo innego.
Czemu sprawiłaś, że mi zależy?
Nigdy niczego nie chciałam i było dobrze.
Spadówo!
Czemu mi to zrobiłaś? Przedtem było mi dobrze.
Zanim odkryłam, że mogę gadać z każdym i przejść do historii.
Czemu sprawiłaś mi taki zawód?
Zostań tam.
Nie mów mi, co mam robić!
Jezus zapłakał.
- Spadówo! - Odczep się.
- Nie zostawiaj mnie. - Daj mi spokój.
Nie!
Przejdziemy do historii!
Ale kretynka.
Nieprawda.
- Tak. - Nie.
Nikt mnie jeszcze nie gonił.
Masz tę swoją szarfę.
Powiedziałeś, że to pożyczyłeś, ale nie mówiłeś, czy o tym wiedzieli.
Byli tego świadomi?
Chwileczkę.
Te cukiereczki potrzebują zastępowej.
Ale ja nią nie jestem.
Teraz już tak.
Jesteś tam?
Oddzwonię później.
Chcieliście Szefuncia, to go macie.
- Duży Rick. Idziemy. - Joseph.
- W drogę, kolego. - Nauczymy czegoś pannę Massey.
Nancy, Mary. Idziemy.
Nie może was to ominąć.
No i proszę.
Do dzieła, mała.
- Spadówa. - Hej wam.
Dalej, ruchy.
Czy zechcesz czynić honory?
Dyrektor Massey, możemy na słówko?
- Nie mam na to czasu. - Słuchaj no, diablico.
Czytałem ten twój regulamin.
Nikt nie zna się na nich lepiej niż ja.
Nigdzie tam nie jest napisane, że zastępowa musi być kobietą.
Dlatego z dumą obejmę rolę zastępowej
Zastępu Zero z drużyny Ptaszyn z Wiggly.
Takie jest życie, panie Flint.
Co to by był za świat, gdyby każda pokraczna dziewczynka
myślała, że może robić, co tylko sobie zamarzy?
I to tylko po to, żeby ktoś je wyśmiał i upokorzył?
Pomagam im bardziej niż ty.
Myślisz, że to dla mnie łatwe?
To nasze dziewczyny. Wszystkich.
Całego miasteczka Wiggly.
Nie dbam o to, ile mają oczu czy moczą pościel
ani o to, czy każda z nich to dziewczyna.
Należą do drużyny Ptaszyn, a ja jestem ich zastępową.
- Co ty na to? - No to powiedz.
Skąd weźmiesz 500 dolarów wpisowego?
Ja pierniczę.
- Pięć... - Trzeba kasy,
by opłacić jury. Czy masz tyle pieniędzy?
Nie.
Bo Ramsey Flint wszystko przegrywa.
Dobrze wiesz, że dałbym ci cały Układ Słoneczny, gdybym mógł.
Wiem o tym.
Panie Ramsey?
Już od jakiegoś czasu jestem panu dłużna 50 dolarów.
Dzięki.
To za opłaty sądowe dla Dużego Sama.
A to za połamane meble.
I sprawę o sikanie w miejscu publicznym Buddy’ego.
I wagarowanie Robby.
Wybacz, że oddaję je dopiero teraz, Ramsey.
W porządku.
- Wiesz za co. - Tak.
- Proszę, Ramsey. - Dziękuję.
- Jeszcze ja. - Super.
Mam tu siedemnaście.
Nie rozumiesz jednego, panno Massey...
Jestem Szefunciem.
I pojedziemy na zlot Jamboree.
I skopiemy wszystkim tyłki.
- Tak jest! - Miłego dnia.
Tak jest, Ramsey.
- Rozejść się. - Tak jest.
Jeżeli wszystko będzie okej, to dasz mi proszę jakiś znak?
Cokolwiek?
...i wróciłem wtedy ostatni.
Jeszcze nie wiem co, ale wygracie.
Czuję to w środku.
To gazy. Jesz zdecydowanie za szybko.
A jak przegram przy wszystkich?
To co z tego?
Chodź no tutaj.
Tak jest.
Siadaj.
Wiesz, że codziennie przegrywam na oczach innych.
To prawda.
Gdy sędzia kończy rozprawę...
Podchodzę do prokuratora i podaję mu rękę.
Daj dłoń.
Bo to pokazuje, że mogą mnie pokonać,
ale mam w sobie siłę
i pewnego dnia, może nawet jutro, skopię im tyłki.
Jasne?
Ale to nadal przegrana.
Zgadza się, ale takie są zasady.
Co?
- Nieważne. Jesteś za młoda. - Christmas!
Christmas!
Wracaj szybko. Jutro wielki dzień.
Wygracie. Czuję to i wiem.
Znów się nawaliłeś.
- Nawaliłem? - Jak messerschmitt.
Ty jesteś ochlaptusem, a ty moim najlepszym pracownikiem.
Jako jedyna cię nie okradłam, więc...
Nie chciałbym, żebyś złamała serce mojej córce.
Będzie złamane, jak pozwoli, by tamte mówiły jej, kim ma być.
Nie o to mi chodziło.
A o co?
Przecież...
Mogłabyś zostać, prawda?
Nie mogę.
Mają miejsce w Emory. Zaczynam naukę jesienią.
Racja.
No tak. Cóż.
Wiem.
Poradzimy sobie.
Jakoś damy radę.
Pchaj niebo do góry.
Dalej, włazić.
- Pospieszcie się. - No już, ruchy.
Nie obijać się. Musimy jechać.
Trzymaj, skarbie.
Proszę.
- Co tam, Dwayne? - Witam, Szefunciu.
Skąd masz ten motor? Jesteś na warunkowym.
Oddam go. Jestem tu, by zapewnić wam ochronę.
Chcę tylko zrobić coś pożytecznego, panno Rayleen.
Dobry Boże, miej nas w opiece.
I proszę, spraw, by te dzieci miały długie życie wolne od strachu
i napełnij swą miłością me serce.
Przymknij się. Nie wiesz, o czym mówisz.
Widzimy się w Mariecie.
Hej, to mój motocykl. Ukradł mi go.
ZLOT JAMBOREE
No dobra.
Jesteśmy.
Przygotujcie się.
Wiedzcie, że jesteście moimi cukiereczkami.
I chciałabym was mieć obok siebie, gdy byłam mała, słodka i głupiutka.
No dalej. Wygramy.
Zwyciężymy.
Chodźcie.
Hej.
Co tam?
Gdybym...
Jakbym trafiła do kroniki, to stałabym się kimś ważnym...
a ty zostałabyś tu ze mną.
O Boże.
- Znowu zostanę sama. - Nie jesteś sama.
- Jestem. - Nie.
- I nie potrzebujesz jej. - Potrzebuję.
Nieprawda.
Która z nas jest mądrzejsza?
- Ty. - No właśnie.
Gdy mówisz, wytwarzasz fale dźwiękowe,
które wibrują w powietrzu i wędrują daleko w przestrzeń.
Więc jeśli ktoś szuka na tej planecie życia, to cię usłyszy.
Jesteś tego pewna?
Szlag. Nie.
Raczej nie.
Można tylko liczyć na to, że zjawi się tu jakiś desperat.
- Pomóc? - Dam sobie radę.
- Chętnie pomogę. - Nie trzeba.
Ale te skrzydła... Uważaj, żeby ich nie pogiąć.
- Pomożesz, Eddie? - Tak. Bardzo chętnie.
Trzymaj rakietę, dobra? Opuszczam ją. Idzie w dół.
- Rozejść się. - Opuszczam.
Skopiemy im dziś tyłki.
Powoli, powoli.
Masz ją? Opuść ją na ziemię.
Mam ją. Mam.
Jednak nie mam.
Nie dotykaj.
Przestań.
Jesteśmy Zastęp 50. z Alberty.
Siusiumajtka.
Mogę iść zobaczyć kucyki?
No dobra. Zastęp Zero z Wiggly.
Jak uroczo. A pan to...?
Ramsey Flint, zastępowa.
A to ci numer.
Macie opłatę wstępną?
- Oczywiście. - To jeden z wymogów.
Proszę bardzo.
Dziękuję. Będziesz musiała je przeliczyć.
Nie możemy się doczekać, by zobaczyć, na co was stać.
Co jest, aniołku?
My jesteśmy z krwi i kości.
Macie tu wychodek?
Mamy. Jest ich tu w sumie osiem.
Ale są dla dziewczynek, więc będzie panu trudno.
Pójdę do lasu.
Wykluczone.
- Powtarzam, wykluczone. - No dobra.
Macie czas, by poćwiczyć.
Widzimy się w namiocie o czwartej.
- Rozejść się. - Show zaczyna się o czwartej.
Przylećcie do namiotu, Ptaszyny, w Jamboree chodzi o talent i zabawę.
Ale nie przesadzajcie z nią, bo pamiętajcie, że będziecie oceniani.
Bawcie się dobrze.
O czwartej w namiocie.
Będą nas oceniać, jasne? Zachowujcie się.
Witajcie na zlocie Jamboree.
Tak.
Słuchajcie...
Ciężko pracowałyście, by tu być, ale to jeszcze nie koniec waszej pracy.
Bo właśnie w tym miejscu zobaczymy najlepsze z najlepszych.
I kto wie?
Może wam to przynieść sławę na skalę międzynarodową.
Po raz pierwszy.
Młode damy żyją na tym świecie, by szerzyć piękno,
gdziekolwiek postawią stopę.
A więc dalej. Pokażcie nam swoje talenty.
Zaczniemy od Zastępu 28. z Moultrie.
Do dzieła.
Puk, puk. Kto tam?
Duch Święty.
Przed wami Zastęp 17. z Alberty.
Aktualnych mistrzyń Jamboree nie trzeba nikomu przedstawiać.
Powitajcie proszę Zastęp Piąty z Wiggly.
- Niedobrze ci, Anne-Claire? - Denerwuję się przy obcych.
Jak ci się zachce, to daj znać i jedna z nas złapie cię za rękę, okej?
Nie zapomnijcie tekstu, choćby nie wiem co.
Damy radę, cukiereczki.
Jesteście nimi.
Dobra, wystarczy.
Bo dostanę wszy.
Jak uroczo.
A ty nadal nie masz oka.
A ty za grosz talentu, wstrętna żmijo.
- Idziemy. - A teraz nowy zastęp.
Nosi on w nazwie numer,
który nie wiedziałam, że w ogóle nim jest, aż do dziś.
Powitajcie Zastęp Zero z Wiggly.
Kontrola lotu do majora Toma
Czemu śpiewają?
Proszę zażyć tabletki I założyć na głowę swój hełm
To chłopiec?
- Dziesięć. Dziewięć. Osiem. - Kontrola lotu do majora Toma
Siedem. Sześć.
- Odliczanie trwa, silniki włączone - Pięć. Cztery.
Trzy. Dwa.
- Sprawdź zapłon - Jeden.
- I niech Bóg ma cię w swej opiece - Odlot.
Kontrola lotu, mówi major Tom
Wychodzę na zewnątrz stąd
I dryfuję w przedziwny sposób
To coś wyjątkowego.
A gwiazdy wyglądają inaczej
Tak, bo ona jest wyjątkowa.
Mówi kontrola lotów do majora Toma
- Świetnie sprostałeś zadaniu - Jesteście do bani.
- I gazety chcą wiedzieć - Złazić ze sceny, dziwolągi.
- Jakie koszulki nosisz - Wyrażaj się.
Jednooki dziwoląg.
Przestań.
...kapsułę...
Hej, siusiumajtko!
To nie jest dziewczyna.
Wyłącz muzykę.
Nie poddawaj się.
Obrzydliwe.
Pokaz dziwadeł.
- Ohyda. - O mój Boże.
Włączaj muzykę.
- Ale już. - Rayleen, przestań. Już wystarczy.
Nazywam się Christmas Flint.
I jestem ludzką kobietą.
Czasem moczę się, gdy się denerwuję.
Nie wiem czemu.
Nie chcę tego.
Chcę tylko powiedzieć...
Mam nadzieję...
Że macie dobre życie.
Macie przyjaciół.
Mam nadzieję, że macie to, co ja.
Kontrola lotów do majora Toma
Straciłeś zasilanie Coś jest nie tak
Słyszysz mnie, majorze Tom?
Czy mnie słyszysz, majorze Tom?
Słyszysz, majorze Tom?
O mój Boże.
Czy to słyszysz, majorze Tom?
Czy mnie słyszysz, majorze Tom?
- O nie. - Słyszysz, majorze Tom?
Czy mnie słyszysz, majorze Tom?
O tak!
Tak!
Brawo!
O tak!
Dalej!
Tak!
Brawo!
Moje cukiereczki. Żadnych jeńców!
Czyste złoto!
Tak!
Zuch dziewczyna.
Brawo!
Och, moje śliczne Ptaszyny.
Zobaczyłyśmy dziś przykład tego, jakimi powinnyśmy być...
oraz jakimi nie.
Przed nami najbardziej emocjonująca część dnia.
Dr Persad wręczy teraz nagrody.
Oto i on, doktor Persad.
Jesteśmy pełni podziwu dla waszej odwagi.
To nie była łatwa decyzja, bo co oznacza „być najlepszym”
w szerszej perspektywie?
Kto decyduje o tym, co jest dobre?
Kto to wie?
Tegorocznym zwycięzcą Jamboree
oraz zastępem, którego głos wyślemy w kosmos...
jest Zastęp Piąty z Wiggly.
Gratulacje.
To ambasadorzy ludzkości...
Wszystko gra?
Jeśli tam jest życie, to dowiedzą się o was.
Zuch dziewczyna.
Dziękuję. Gratulacje dla Zastępu Piątego.
Moje kochane, błyszczące od cekinów Ptaszyny.
Inspirujące.
- W rzeczy samej. - Gratulacje.
- Jestem dumna... - Poradzisz sobie?
- Pewnie. - Jesteście najlepsze.
- A pani? - Po to tu jesteśmy.
Aby stać się najlepszymi i pokonać całą resztę.
I one to zrobiły.
A teraz, panie Persad, czy może pan zacząć nagrywać?
Daj bucha.
Kto wygłosi przemówienie?
Mów, gdy będziesz gotowa.
„Ślemy pozdrowienia jako dzieci z planety Ziemia.
Mam nadzieję, że dasz im popalić w tej szkole prawniczej.
-... i w pokoju. - Jasne.
Liczymy, że dzięki temu...
- Zrobisz to. -...dowiedziecie się o nas”.
Miej w dupie wszystkich innych.
Dziękuję, Piper.
Wspaniały przykład prawdziwej Ptaszyny.
Aż mi cieplej na sercu.
Nie. Ty go dokończ.
Zawsze to robiłaś.
...i połączmy nasze głosy.
Zaśpiewajmy wszyscy hymn Ptaszyn.
Jesteśmy dobre, uprzejme Jesteśmy miłe dla innych
Piękne i kochające Dla dobra całej ludzkości
Żałujemy nieszczęśliwców Słabeuszy i tych poniżanych
Ludziom, o których los zapomniał
Bądź dzielna i wierna sobie Czegokolwiek byś nie robiła
Jak tam?
Jestem z ciebie dumny, majorze Tom.
Tęsknię za mamą.
Nie powinnam ci tego mówić.
Ale brakuje mi jej.
Ja...
Możesz mi mówić wszystko.
Ze mną możesz rozmawiać o wszystkim.
Zrobiłbym wszystko, by tu z nami była.
Ale zostaliśmy tylko ty i ja, Christmas.
Widocznie tak miało być.
Chciałbym...
być dla ciebie lepszy.
Nie.
Ty i ja...
to żywe złoto.
Jesteśmy królami piwa.
Królowie piwa.
Żywe złoto.
Nie wygraliśmy, ale to bez znaczenia,
bo Dwayne ukradł nagrodę Zastępowi Piątemu.
Tam!
Ja cię kręcę!
Jak odbierzecie już sygnały, może dowiedziecie się o nas.
Fale dźwiękowe się rozchodzą, tak?
Myślicie, że kosmici mają tak kiepski sprzęt jak my?
Oni was usłyszą.
Zrobią to.
No dalej.
- Jestem tu. - Ja też.
- Ja również. - I ja.
Też tu jestem.
I ja.
Obyście zawsze byli bezpieczni, było wam ciepło, mieli suche ubrania
i pełną lodówkę.
Nieźle, Spadówo.
Oby niczego wam nie brakowało w imię Chrystusa.
Obyście tam mieli Gladys Knight, Arethę Franklin i Freddiego Mercury’ego.
Oby była tam mama.
I była z wami bezpieczna.
No dalej. Zapiszesz się w historii.
Już to zrobiłaś.
Jestem tutaj!
Jestem tu!
Jestem tutaj!
Jestem tu!
- Jestem tutaj. - Ja również.
Jesteśmy tu!
- Jestem tu. - Jestem tu.
Jesteśmy tutaj!
- Jesteśmy tu! - Jesteśmy tu!
Jesteśmy tutaj!
Trafiliśmy do kroniki, więc wiem, że mnie usłyszycie.
Chcę wam tylko powiedzieć jedno.
Obyście mieli przyjaciół jak ja.
Takich jak Spadówa, Joseph, Rozwałka i moja mała Anne-Claire.
Obyście nas postrzegali jako skarb tej planety.
Mnie i pannę Rayleen...
Szefuncia i Puszka.
Czekamy tu na was.
Pozdrowienia od dzieci z planety Ziemia.